Teoria pola

Teoria pola to koncepcja, która zrodziła się przez analogię do nauk fizycznych. Model ten zapożyczony z nauki o polach elektromagnetycznych, postuluje pola sił, które są w dyna­micznej i nieustannie zmieniającej się równowadze. Psy­chologowie posługujący się tą teorią psychologiczną uważają, że zjawiska psychiczne, podobnie jak zjawiska fizyczne, reprezentują wypadkową interakcji wielu sił, a zmiana zachodząca gdziekolwiek w tym systemie wpływa na cały system. Uważa się zatem, że zachowanie nie jest kształtowane przez indywidualne łańcuchy przyczyn i skutków, lecz przez kombinacje sił, które tworzą całe pole.

Teoria Goldsteina

Teorią osobowości, która zapożyczyła wiele idei z teorii pola, jest teoria organizmu jako całości, czołowym jej przedstawicielem jest Kurt Goldstein. Jako neuropsychiatra zajmujący się żołnierzami, którzy w czasie pierwszej wojny światowej doznali uszkodzeń mózgu, Goldstein przyjął zasadę, że poszczególne objawy można zrozumieć tylko wtedy, gdy nie będzie się ich uważać jedynie za wynik poszczególnych chorób czy uszkodzeń, lecz za wytwór organizmu funkcjo­nującego jako całość. Organizm jest jednością, a to, co się zdarza w jakiejkolwiek jego części, wpływa na całość. Organizacja jest naturalną właściwością organizmu, a dezorganizacja oznacza chorobę. Aczkolwiek części składowe trzeba wyodrębniać dla celów badań psychologicz­nych i medycznych, to jednak u danej osoby nie funkcjonują one w izolacji.

Stałość jako wynik realizacji własnego ja

Teoria ta kładzie nacisk przede wszystkim na regularny rozwój wrodzonych potencjalnych możliwości organizmu. Uznaje ona jednak, że odpowiednie środowisko jest nieod­zownym warunkiem, aby ten rozwój mógł nastąpić. Zgod­nie z tym, czego można by oczekiwać, teoria ta zakłada, iż organizm jest motywowany przez jeden dominujący, a nie przez kilka różnych, niezależnych popędów. Tym popę­dem, który Goldstein nazwał samorealizacją, jest nasze nieustanne dążenie do zrealizowania naszych wrodzonych potencjalnych możliwości.

Twoja ocena