Powrót do zdrowia po uzależnieniu to proces, który wykracza daleko poza samą abstynencję. Niepicie lub niebranie jest warunkiem koniecznym, ale niewystarczającym dla pełnego zdrowienia. Odbudowanie relacji, powrót do zdrowia fizycznego, przepracowanie krzywd wyrządzonych i doznanych, znalezienie nowego sensu i celu życia bez substancji – to zadania, które terapia uzależnień podejmuje razem z pacjentem.
Czym jest zdrowienie i jak różni się od abstynencji?
Abstynencja – niepicie lub niebranie – jest pierwszym i niezbędnym krokiem, ale nie jest celem samym w sobie. Osoba żyjąca w abstynencji bez pracy terapeutycznej często funkcjonuje w stanie zwanym „suchym pijaństwem” – nie pije, ale zachowuje wzorce myślenia, emocjonowania i relacji, które towarzyszyły uzależnieniu. Drażliwość, kontrolowanie, trudności z bliskością i nieumiejętność radzenia sobie ze stresem bez substancji – te cechy nie znikają same przez sam fakt niepicia.
Zdrowienie to aktywny proces zmiany, który zachodzi dzięki systematycznej pracy terapeutycznej. Obejmuje nie tylko walkę z głodem substancji, ale też głębokie zmiany w sposobie myślenia o sobie i świecie, w relacjach z innymi i w podejściu do trudnych emocji i sytuacji życiowych.
Jak terapia pomaga odbudować relacje zniszczone przez uzależnienie?
Uzależnienie niszczy relacje w przewidywalny, choć bolesny sposób. Kłamstwa, zaniedbania, wybuchy agresji, niespełnione obietnice i finansowe szkody – to rzeczy, które osoby bliskie pamiętają długo po tym, jak uzależniony przestał pić lub brać. Odbudowanie zaufania jest procesem, który wymaga czasu i konsekwentnych działań, a nie tylko deklaracji.
Prywatny ośrodek terapii uzależnień w Warszawie oferuje terapię dla rodzin, która pomaga bliskim zrozumieć czym jest uzależnienie jako choroba, przepracować własne urazy i emocje oraz nauczyć się, jak budować relację z osobą w zdrowieniu. Terapia par i rodzinna są elementami programu, które mają kluczowe znaczenie dla trwałości zdrowienia – bo osoba wracająca do dysfunkcyjnego systemu rodzinnego ma znacznie wyższe ryzyko nawrotu niż ta, która wraca do środowiska rozumiejącego i wspierającego.
Jak terapia adresuje problemy zdrowia psychicznego współistniejące z uzależnieniem?
Uzależnienie i zaburzenia zdrowia psychicznego bardzo często współistnieją – badania wskazują, że znaczna część osób uzależnionych ma rozpoznane lub nierozpoznane zaburzenia nastroju, lękowe, traumatyczne lub inne problemy psychiczne. Wzajemna zależność między uzależnieniem a zdrowiem psychicznym jest dwukierunkowa – zaburzenia psychiczne zwiększają ryzyko sięgania po substancje jako formy samoleczenia, a substancje nasilają lub wyzwalają zaburzenia psychiczne.
Leczenie podwójnej diagnozy – jednoczesne adresowanie uzależnienia i współistniejących zaburzeń psychicznych – jest standardem nowoczesnej psychiatrii uzależnień. Leczenie wyłącznie uzależnienia bez adresowania współistniejącej depresji, lęku lub traumy daje gorsze wyniki, bo nieleczone zaburzenia psychiczne pozostają stałym czynnikiem ryzyka nawrotu.
Jak wygląda długoterminowe wsparcie po zakończeniu terapii?
Zdrowienie z uzależnienia jest procesem długotrwałym – większość specjalistów mówi o kilku pierwszych latach jako o czasie podwyższonego ryzyka nawrotu, wymagającego aktywnego korzystania ze wsparcia. Grupy AA, NA i inne grupy samopomocowe są elementem tego wsparcia, który jest dostępny bezpłatnie i bez ograniczeń czasowych.
Terapia ambulatoryjna kontynuowana po zakończeniu programu stacjonarnego – regularne wizyty u terapeuty lub psychiatry – jest zalecana przez większość ośrodków jako standard postępowania. Kontakt z ośrodkiem, w którym przeprowadzono leczenie, jest naturalnym zasobem wsparcia przy trudnych momentach w zdrowieniu.
Centrum Leczenia Uzależnień Salus zapewnia pacjentom nie tylko leczenie, ale też terapię uzależnień w Warszawie jako długoterminowy proces zdrowienia, oferując wsparcie na każdym jego etapie.
Materiał Partnera
